Edmund-Leon Odorkiewicz
Biografia
Edmund-Leon Odorkiewicz urodził się 20 lutego 1907 roku w Chełmie w rodzinie patriotycznej. W młodości działał jako skaut, a w latach 1917–1918 był gońcem POW. W 1925 podjął studia na Wydziale Prawa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego oraz kształcił się także na Uniwersytecie im. Stefana Batorego. Był aktywny w centrowo-lewicowym Związku Polskiej Młodzieży Demokratycznej, a w 1927 został zatrzymany za podpis w księdze kondolencyjnej wystawionej przez poselstwo ZSRR z okazji śmierci Wojkowa.
Rozpoczął pracę w Kurierze Porannym, gdzie poświęcał uwagę tematyce niemieckiej i ostrzegał przed zagrożeniem ze strony nazistów. Jako dziennikarz podróżował po Skandynawii, Estonii, Jugosławii, Węgrzech i Czechosłowacji. W 1935 zakończył współpracę z Kurierem Porannym. W 1936–1937 pracował w dziale propagandy Naczelnej Dyrekcji Polskiego Radia. Od 1937 kierował Wydziałem Głównym PR w Katowicach i był zastępcą dyrektora regionalnej rozgłośni. Udzielał się w Towarzystwie Przyjaciół Nauk w Katowicach.
W 1939 znalazł się w okupacyjnej strefie sowieckiej, z której uciekł w 1940. Pracował jako robotnik w Ogrodzie Saskim, a później w Szpitalu Zakaźnym im. św. Stanisława przy ul. Wolskiej. Przyłączył się do syndykalistycznych oddziałów „Wolność i Lud”. Wiosną 1944 brał udział w akcji wykonania wyroku na dwóch kontrolerów tramwajowych współpracujących z Niemcami. Podczas powstania warszawskiego walczył w szeregach oddziału Radwana.
W 1945 ponownie znalazł się na Śląsku, gdzie objął stanowisko dyrektora rozgłośni regionalnej PR. Pisywał do „Dziennika Zachodniego”. Był pełnomocnikiem Stronnictwa Demokratycznego na region śląsko-dąbrowski (do partii wstąpił w lutym 1945). Zasiadał w Wojewódzkiej i Krajowej Radzie Narodowej. W 1946 był zwolennikiem oddzielnego startu SD w wyborach parlamentarnych. Z powodów politycznych nie umieszczono go na liście do Sejmu Ustawodawczego. W 1947 został zawieszony w prawach członka.
Po odejściu z aktywnej polityki poświęcił się pracy dziennikarskiej. Pracował m.in. w Estradzie. Pisywał do Wrocławskiego Tygodnika Katolickiego, Trybuny Robotniczej, Kuriera Polskiego i Codziennego, Zarania Śląskiego oraz Katolika.
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera Y-4-11).