Aleksander Romuald Onoszko
Biografia
Aleksander Romuald Onoszko urodził się 7 lutego 1910 roku w Chełmie Lubelskim w rodzinie h. Jacyna. Jego ojciec Grzegorz był wojskowym armii carskej, a matka Zofia Lucyna z Pełszyńskich pochodziła z rodziny lekarskiej. Po wybuchu I wojny światowej rodzina została ewakuowana do Rosji, osiadła w Samarze, a po październiku 1917 trafiła do Odessy. W 1921 roku Aleksander wraz z matką dotarli do Polski i osiedli li się w Lublinie. W tamtym czasie rozpoczynał edukację, uzyskując maturę w 1929 r. w Szkole Lubelskiej i rozpoczynając studia na Politechnice Warszawskiej.
Już od 1931 roku związany z lotnictwem. Ukończył kurs pilotażu w Nowym Targu i szkolenie podchorążych w Dęblinie. W 1933 roku został inspektorem LOPP w Warszawie, a w 1934 roku objął stanowisko pilota doświadczalnego w DWL-RWD. Brał udział w lotach i pokazach samolotów RWD, a także w słynnych próbach prototypów, m.in. RWD-11, RWD-14 Czapla, RWD-15, RWD-17 i RWD-20.
W 1937 roku stał się etatowym pilotem PLL LOT. Przed wybuchem II wojny światowej latał na Lockheed L-10 Electra i Fokkerze F.VIIB, a przed wojną był kapitanem na L-10A. W kampanii wrześniowej nie brał udziału; dotarł do Francji, gdzie szkolił pilotów bombowych, a następnie dołączył do dywizjonu bombowego na samolotach Glenn Martin 167. Po eskapadzie do Wielkiej Brytanii służył w 304 dywizjonie Ziemi Śląskiej, wykonując 43 loty bojowe na Vickers Wellington i zostając odznaczonym Orderem Virtuti Militari.
W 1943 roku odkomenderowany do brytyjskich linii BOAC. Wykonał 11 lotów przez Atlantyk na B-24, latał także na DC-3. Po wojnie mieszkał w Anglii do 1953 roku, a później osiedlił się w Kanadzie. Łącznie latał na około 60 typach samolotów. Napisał wspomnieniową książkę Mimo wszystko latać (Wyd. Altair, 1993). Zmarł w Toronto; prochy złożono na Wojskowych Powązkach (kwatera C30-K1-III-10).