Witold Jerzy Fałkowski

Witold Jerzy Fałkowski urodził się 1 listopada 1914 roku w Chełmie jako syn Kazimierza i Celiny z Barylskich. Mieszkał z rodzicami we wsi Strupin Mały pod Chełmem. Był żonaty od 1942 roku z Ireną Franciszką Osessówną, która po narodzeniu syna Andrzeja zmarła; w 1947 ożenił się ponownie z Ireną Zofią z d. Górniak. Miał synów Jerzego i Zbigniewa oraz córkę Barbarę.

Od grudnia 1939 działał w organizacji konspiracyjnej KOP. Po zdradzie w KOP wyjechał do Chełma i działał w konspiracji jako komendant rejonu Obwodu POZ Chełm. Po scaleniu POZ z AK, od czerwca 1942 do stycznia 1943 pełnił funkcję adiutanta komendy Obwodu AK Chełm. 11 listopada 1942 awansował na ppor. rez. Od stycznia 1943 do sierpnia 1943 pełnił funkcję p.o. komendanta Obwodu AK Chełm. W 1943 roku prowadził akcje zbrojne, w tym zniszczenie urzędu gminnego w Wojsławicach, spalanie wykazów kontyngentowych i rozbicie mleczarni.

17 kwietnia 1944 oddziały AK, BCh i AL oraz radzieckiej partyzantki pod dowództwem por. Witolda Fałkowskiego stoczyły bitwę o Wojsławice; była to jedna z najpoważniejszych operacji na terenie powiatu chełmskiego w czasie okupacji. Od września 1943 do października 1944 Fałkowski był komendantem rejonu AK w Obwodzie Chełm. 3 maja 1944 awansował na porucznika. W lipcu i sierpniu 1944 brał udział w akcjach związanych z operacją Burza. 24 marca 1944 rozbrał załogę posterunku policji wojsławickiej; konwój trafił w zasadzkę utworzoną przez oddziały AK z Chełma. Po wejściu wojsk sowieckich na teren obwodu kontynuował działalność konspiracyjną.

17 października 1944 został aresztowany przez NKWD. Był więziony na Zamku Lubelskim, a 13 sierpnia 1945 skazany na 10 lat więzienia. Po amnestii 17 października 1945 zwolniony, wrócił do Chełma. Od 1 października 1946 pracował jako nauczyciel WF w Liceum im. Stefana Czarnieckiego, a od 1951 pełnił funkcję zastępcy dyrektora szkoły. W 1952 zdał państwowy egzamin na AWF i uzyskał dyplom nauczyciela szkół średnich. Od 1 sierpnia 1969 do przejścia na emeryturę 1 sierpnia 1977 był dyrektorem Szkoły Podstawowej nr 9 im. Mikołaja Kopernika w Chełmie. Był dokumentalistą dziejów konspiracji w Chełmie i okolicach. 15 września 1988 awansował na kapitana. Zmarł 3 lutego 1994 w Chełmie i został pochowany z honorami wojskowymi na starym cmentarzu przy ul. Lwowskiej.

Odznaczony między innymi Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Partyzanckim i Krzyżem Armii Krajowej oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej.