Stanisław Piotr Minkiewicz
Biografia
Stanisław Piotr Minkiewicz urodził się w Chełmie 5 lutego 1877 roku. Po ukończeniu gimnazjum w rodzinnym mieście wyjechał do Warszawy, gdzie w 1897 zapisał się na Wydział Fizyczno-Matematyczny Uniwersytetu. Na drugim roku studiów uczestniczył w strajku studenckim, za co został aresztowany i uwięziony w Cytadeli. W 1900 powrócił na uczelnię; trzy lata później przedstawił pracę napisaną pod kierunkiem prof. Pawła Mitrofanowicza i uzyskał stopień kandydata nauk przyrodniczych oraz uprawnienia do nauczania w szkołach średnich.
Po strajku szkolnym uczył w ramach 'Koła Wychowawców' na tajnych kompletach, a następnie przeniósł się do Galicji, gdzie został asystentem prof. Antoniego Wierzejskiego. Pod jego wpływem rozpoczął prace badawcze nad fauną jezior w Tatrach; do 1917 ogłosił wiele prac dotyczących grup zwierzęcych stanowiących tatrzańską faunę wodną. Na podstawie prowadzonych badań ustalił obecność 334 gatunków.
Podczas pobytu w Warszawie w 1908 został aresztowany za prowadzenie wykładów dla kółek robotniczych PPS; sześć tygodni przebywał w więzieniu, a następnie został zmuszony do opuszczenia zaboru rosyjskiego, w związku z czym wyjechał do Lwowa i otrzymał stanowisko asystenta w Katedrze Zoologii Akademii Rolniczej w Dublanach. W 1913 przedstawił na Uniwersytecie Lwowskim rozprawę o faunie jezior tatrzańskich i uzyskał tytuł doktora nauk; promotorem był prof. Józef Nusbaum. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił w szeregi Legionów Polskich, walczył do 1917, a następnie powrócił do Lwowa i pracy na uczelni.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wyjechał do Puław, gdzie należał do organizatorów Państwowego Instytutu Naukowego Gospodarstwa Wiejskiego (PINGW), otrzymał stanowisko kierownika Pododdziału Entomologicznego, a od 1920 r. kierował Działem Entomologicznym; od 1927 Działem Ochrony Roślin i Działem Entomologicznym. Od 1935 był docentem zoologii Uniwersytetu Stefana Batorego; od 1930 należał do członków komitetu redakcyjnego wydawnictw PINGW, a w 1936 awansowano go na stanowisko redaktora. Po śmierci prof. Zygmunta Mokrzeckiego w marcu 1936 Minkiewicz został przewodniczącym sekcji entomologii stosowanej w Polskim Związku Entomologicznym.
W entomologii interesował się szkodnikami sadów; był autorem prac dotyczących biologii miodówki jabłoniowej, wznosika doparka, namionika jabłoniowego, blastodacna nigra (nazwana przez niego drążelem) oraz owocówki jabłkóweczki. Należał do Towarzystwa Naukowego Warszawskiego i Komisji Fizjograficznej PAU; był założycielem i przewodniczącym Puławskiego oddziału Towarzystwa Ochrony Przyrody. Wspólnie z Tytusem Jemielewskim założył w 1921 Uniwersytet Ludowy im. Adama Mickiewicza, a następnie Towarzystwo Krzewienia Oświaty, które prowadziło kursy krawieckie dla dziewcząt w Puławach, Kazimierzu Dolnym, Opolu Lubelskim.
Jego stan zdrowia załamał się po otrzymaniu informacji o śmierci jedynego syna, który był więźniem obozu Sachsenhausen-Oranienburg. Zmarł nagle na atak serca; spoczywa w Puławach.