Jerzy Zbigniew Gronostajski
Biografia
Jerzy Zbigniew Gronostajski (ur. 28 października 1933 w Chełmie, zm. 14 listopada 2007) był polskim inżynierem mechanicznym związanym z Politechniką Wrocławską.
Całe dorosłe życie spędził na Politechnice Wrocławskiej. W lutym 1951 r. rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym, w 1955 r. rozpoczął karierę zawodową, a w 1963 r., po obronie pracy doktorskiej, został docentem. W 1967 r. po habilitacji uzyskał stanowisko profesora nadzwyczajnego, a w 1976 r. tytuł profesora, który utrzymał do tytułu profesora zwyczajnego w 1987 r. W 2001 r. otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu w Bacau w Rumunii.
Był twórcą Szkoły Naukowej zajmującej się badaniami i projektowaniem w zakresie przeróbki plastycznej, metalurgii fizycznej i mechaniki procesów przeróbki plastycznej metali. Jego oryginalne wyniki przyczyniły się do rozwoju nauki w tych dziedzinach. Opublikował 13 książek i ponad 350 prac naukowych oraz około 30 patentów. Publikował w uznanych czasopismach indeksowanych przez Thomson Scientific.
Współpracował z wybitnymi naukowcami z wielu krajów, m.in. z Francji, Portugalii, Rumunii, Wielkiej Brytanii, Finlandii, Danii, Belgii, Niemiec, Szwecji, Egiptu, Chin i USA. Był koordynatorem projektów międzynarodowych w ramach programów Tempus i Copernicus oraz 5. Programu Ramowego. Stworzył Centrum Transferu Technologii Przeróbki Plastycznej i Metalurgii Proszków. Kierował również 11 krajowymi projektami badawczymi.
Pełnił funkcje redaktora naczelnego Archiwum Budownictwa i Mechaniki Polskiej Akademii Nauk, był członkiem rad redakcyjnych i przewodniczącym różnych komisji Polskiej Akademii Nauk. Został pochowany na cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu (sektor 19-23-18).