Jan Kayzer
Biografia
Jan Kayzer urodził się w Poznaniu w 1891 roku w rodzinie Jana i Jadwigi z Rothów. Z wykształcenia był agronomem. Został powołany do armii niemieckiej i walczył na frontach I wojny światowej. Po powrocie w rodzinne strony wziął udział w powstaniu wielkopolskim. Wstąpił do Wojska Polskiego i walczył w wojnie polsko-bolszewickiej.
W okresie międzywojennym pracował jako powiatowy inspektor ubezpieczeń wzajemnych w Gnieźnie. Awansował do stopnia podporucznika w 1926 roku. W 1932 roku był podporucznikiem rezerwy ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 i 102 lokatą w korpusie oficerów rezerwy kawalerii. Jego jednostką macierzystą był 2. pułk szwoleżerów. Podlegał pod PKU Poznań Miasto. Działał w Komendzie Powiatowej WF i PW.
W kampanii wrześniowej został wzięty do niewoli radzieckiej. Według stanu na grudzień 1939 roku był jeńcem obozu w Kozielsku. Między 3 a 5 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD. Został zamordowany między 4 a 7 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943 roku. Znaleziono przy szczątkach kartę książeczki oficera rezerwy, certyfikat, dwie fotografie, świadectwo szczepień obozowych i wizytówki z adresem Gniezna.
Był mieszkał w Gnieźnie, na ul. Warszawskiej 3. Był żonaty z Marią z Bińczowskich, miał syna Zbigniewa. Pochowany w Bratniej Mogile IV. Krewni do 2005 roku poszukiwali informacji w Biurze Informacji i Badań Polskiego Czerwonego Krzyża w Warszawie; w archiwum Robla nazwy nazwiska Kayzera z dopisanym adresem – Gniezno, ul. Warszawska – znajdują się w notatniku.